|
||
|
|
Serwal (Leptailurus serval lub Felis serval)- ssak z rodziny kotowatych, rzędu drapieżnych. Jest spotykany na południe od Sahary. Jego ciało jest smukłe, kończyny długie. Występowanie Kot ten zamieszkuje tereny Afryki znajdujące się na południe od Sahary. Najbardziej odpowiadają mu wilgotne obszary porośnięte wysoką trawą, najlepiej w pobliżu rzeki. Nie spotkamy go na pewno w lesie tropikalnym ani na terenach całkowicie pustynnych. Zasięg występowania gatunku nie obejmuje także południowego krańca kontynentu. Niegdyś serwale zamieszkiwały również okolice gór Atlas w północno-zachodniej Afryce. Wygląd Kolor futra, smukła
sylwetka i długie nogi upodabniają serwala do geparda. Sierść
serwala jest jasnożółta, ozdobiona czarnymi cętkami. Dość krótki,
sięgający pięt ogon zdobią czarne plamki i pierścienie. Niekiedy można
również spotkać całkowicie czarne serwale. Długość ciała serwala
wynosi 60-100 cm, długość ogona – 30-45 cm. Serwal jest kotem
wysokim (średnio 60 cm w kłębie) i lekkim (7-18 kg). Samice są z
reguły mniejsze od samców. Uszy serwala są bardzo duże, czarne i ozdobione jasnymi plamkami (po jednej na każde ucho). Ponieważ oddają ciepło całą swoją powierzchnią, są dla kota niezastąpionym w afrykańskim upale systemem chłodzącym. Jednak przede wszystkim stanowią najdoskonalsze w kociej rodzinie urządzenie nasłuchowe. To słuch, a nie wzrok jest najważniejszym zmysłem serwala. Pożywienie Serwale polują głównie na zające, wiewiórki, góralki (małe ssaki afrykańskie), węże, jaszczurki, kretoszczury, żaby, owady a także ptaki (bażanty, flamingi, wikłacze czerwonodziobe, cyraneczki). Serwal nie waha się także przed wejściem do wody w celu złapania np. kilku żab. Długie łapy i silne mięśnie serwala pozwalają mu na wykonywanie skoków na wysokość 3 metrów. Będąc świetnym skoczkiem, kot ten potrafi złapać siedzącego na gałęzi albo nisko przelatującego ptaka. Czuły słuch oraz techniki polowania dostosowane do rodzaju zdobyczy czynią z serwala wyjątkowo skutecznego myśliwego. Podczas gdy innym gatunkom kotów udaje się upolować średnio jeden posiłek na dziesięć prób, aż połowa ataków serwala kończy się sukcesem. Tryb życia Serwale, podobnie jak większość kotowatych, są samotnikami. Terytorium tego drapieżnika obejmuje zwykle powierzchnię 10-30 km2, z tym że rewiry samców są większe niż tereny patrolowane przez samice. Chociaż terytoria kilku serwali mogą nakładać się na siebie, koty te są raczej aspołeczne. Samice spotykają się z samcami jedynie w okresie rui. Serwale mogą być aktywne o różnych porach. Najczęściej polują o zmierzchu, ale nie wahają się wyruszyć na łowy w ciągu dnia, jeśli zwierzę będące ich zdobyczą jest w tym czasie aktywne. Dzienne łowy i patrole preferują także kocice wychowujące młode. W nocy wolą chronić swoje potomstwo przed dużymi drapieżnikami wyruszającymi na łowy w świetle księżyca. Rozród Dojrzałość płciową
osiągają serwale w wieku 2 lat. Serwal i człowiek Serwal stosunkowo łatwo
daje się oswoić. Zauważyli to już starożytni Egipcjanie, którzy chętnie
przywozili te koty z południowych rejonów swego kraju. Były one mile
widziane zarówno na polowaniach na ptaki, jak i w świątyniach, w których
czczono kocie bóstwa. Serwale raczej nie popadają w konflikty z miejscowymi rolnikami i hodowcami zwierząt domowych. Często są wręcz mile widziane jako doskonali tępiciele gryzoni. Ochrona Serwal jest chroniony prawem międzynarodowym, m.in. przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES). Na 14 podgatunków 13 jest zagrożonych (w tym jeden z nich, północnoafrykański, znajduje się na skraju wymarcia). Podgatunek południowoafrykański wyginął. Niestety, tylko w 9 na 41 krajów, w których żyją serwale, obowiązuje całkowity zakaz polowania na te koty. Ciekawostki
|
|
Serwal